Het antwoord is simpel: ze lijken geel. Maar de waarom onthult fundamentele principes van hoe kleur werkt – niet alleen in discotheken, maar in elke belichte omgeving die je ooit hebt ervaren.
Witte objecten reflecteren alle zichtbare golflengtes (~400–700 nm) ongeveer gelijkmatig. Daarom lijken ze wit onder zonlicht (vol spectrum) of wit LED-licht (breed spectrum).
Geel discolicht (gel/filter over een witte bron, of toegewijd gele LED) laat voornamelijk golflengtes in het 570–590 nm bereik door – wat we als geel waarnemen. Het subtraheert (absorbeert/blokkeert) de meeste blauwe, groene, rode en violetten golflengtes.
Resultaat: Alleen gele fotonen raken de schoenen. De schoenen reflecteren die gele fotonen. Je ogen ontvangen alleen gele fotonen. Je brein interpreteert: geel.
Kleur is geen intrinsieke eigenschap van een object – het is een relatie tussen het object's reflectiespectrum en de verlichting's spectrale vermogensverdeling.
Additieve menging (licht + licht): Rood + Groen + Blauw = Wit. (Je scherm.)
Subtractieve menging (filter + filter, of pigment + pigment): Cyaan + Magenta + Geel = Zwart (ideaal). (Printen, gels, verf.)
De discogel is subtractief: het verwijdert niet-gele golflengtes uit de bronlicht. De schoen's reflectie is passief – het reflecteert wat aankomt.
Neem een wit object (papier, sneaker, telefoon) in een kamer met een enkele gekleurde slimme lamp (Philips Hue, etc.). Cycleer door tinten. Het object wordt elke kleur. Schijn dan een witte zaklamp er tegelijkertijd op – het object keert terug naar wit omdat de zaklamp de ontbrekende golflengtes terug toevoegt. Kleur is een onderhandeling tussen licht en oppervlak.