Nee. Ondanks jazz' explosieve culturele opkomst in de jaren '20 – het "Jazztijdperk" – bleven grammofoons en platen relatief dure luxe-artikelen. De meeste huishoudens beschikten niet over de middelen of de neiging om ze aan te schaffen.
Een fatsoenlijke grammofoon kon verschillende weken loon kosten voor een werkend gezin. Platen zelf (78 toer schellakschijven) waren bros, slijten snel, en kostten 50¢–75¢ per stuk – equivalent aan $8–12 vandaag per nummer. Radio, die mid-decennium in populariteit explodeerde, bood gratis muziek zodra je een ontvanger had.
Jazzplaten werden voornamelijk gekocht door:
De populariteit van het genre was echt – bladmuziek, pianorollen, live-optredens, en radio verspreidden het wijd. Maar de opgenomen jazzmarkt was een niche binnen een niche. Massale thuisbezit van jazzplaten kwam later, met goedkopere spelers, vinyl LP's (1948), en de naoorlogse economische bloei.