Latijnse dans is een integraal onderdeel geweest van de cultuur en samenleving voor de naties over de Caraïben en door heel Zuid-Amerika. Sommige dansen worden al honderden jaar traditioneel uitgevoerd, terwijl anderen pas recent uitgevonden en geformaliseerd zijn. Hoewel de Latijnse dansen enorm onderling verschillen, zijn gesyncopeerde ritmes en regionale muzikale vormen gemeenschappelijk aan hen allen.
De Cubanen dansden de pittige cha cha dans in de vroege jaren '50 op de muziek van Enrique Jorrin. De muziek voor de dans had prominent een gesyncopeerde vierde teller. De dans werd overgebracht naar Engeland in 1952 en werd een nieuwe balroomdans. De basistep in cha cha omvat het snel patteren van de voeten in een voorwaartse, dan achterwaartse richting.
De duurzaam populaire salsadans wordt gedreven door Afrikaanse ritmes en conga drums. Het ontstond in Cuba, maar verspreidde zich snel door de Caraïbische naties en in de steden van de Verenigde Staten. Salsa is hoogst interpreteerbaar, en varieert dramatisch van regio tot regio. Dansers incorporeren meestal lichaamsisolaties, handbewegingen en complexe beenzwieren in hun routines.
De samba begon als een Braziliaans carnavalsdansspel in de late 1800s. Het spel transformeerde in een partnerdans, en vervolgens in een formele balroomdans toen Westerse mensen geïnteresseerd raakten in het patroon. Samba wordt gedanst in 2/4 tijd, meestal op Braziliaanse sambamuziek of andere variëteiten van Latijnse ritmes.
Mambo heeft zijn oorsprong in Cuba, en smelt jazzgevoelens met Latijnse muzikaliteit. Het was oorspronkelijk een vormloze dans, zonder gedefinieerde basistappen of variaties; in plaats daarvan lieten mambo dansers de dans zich spontaan vormen tegen de achtergrond van de levendige mambomuziek. Mambo werd in de jaren '70 geformaliseerd, en blijft enorm populair in Cuba, alsook Mexico en de Verenigde Staten.
Afrikaanse slaven brachten de eerste rumbamuziek en -bewegingen naar Cuba voor de slavernij werd afgeschaft. Pierre Zurcher-Margolle, een vereerde dansinstructeur, introduceerde de balroomrumba voor internationale competitie in de jaren '50. Rumba is een langzame dans die op één plek op de dansvloer blijft en de dansers aanmoedigt hun heupen te wiegen.
Van de muziekzalen van Buenos Aires, cirkelde de Argentijnse tango de wereld, gedreven door de dans' langzame en sensuele bewegingen. De tango's basistep omvat vijf gesyncopeerde voetposities die de dansers zijdelings over de dansvloer leiden. De tango vertegenwoordigt allegorisch de dans van aantrekkingskracht tussen twee mensen. De muziek voor de tango is uniek voor de dans en, met trommelklanken en snaren, klopt het ritme uit om de dansers te assisteren.