Latijn begon als een bescheiden dialect gesproken in de beneden-Tiber regio van het oude Italië, bekend als Latium. Het behoort tot de Italiaanse tak van de Indo-Europese taalfamilie — een groep die Faliskisch, Umbrisch, Zuid-Picens, en de Osco-Umbriese talen omvat (die later uiteenliepen in Marsisch en Sabijns). Taalkundigen geloven dat deze Italiaanse tongen uiteenliepen van het Proto-Indo-Europees tijdens de Late Neolithicum of Vroeg Bronstijd.
Door de militaire en politieke expansie van de Romeinse Republiek en Keizerrijk, werd Latijn de lingua franca van het gehele Italiaanse schiereiland en, uiteindelijk, de Middellandse Zee wereld.
Zelfs vandaag de dag doorgronden Latijnse wortels wetenschappelijke terminologie, juridische zinsneden, en het vocabulaire van elke grote Europese taal. De reis van een regionaal dialect tot de moedertaal van een half miljard mensen is een van de meest opmerkelijke linguïstische expansies in de geschiedenis.