Generalisaties over nationaal karakter zijn altijd reducerend, maar deze kenmerken zijn wijd genoteerd in cross-culturele literatuur over Spanje:
Fysieke begroeting (twee zoenen), inclusief gesprek, lange maaltijden als binding. Vreemden worden snel amigos.
Vreugde, verdriet, boosheid openlijk getoond. "Passie" is geen overdrevenheid — het is de basislijn. Stoïcisme is verdacht.
Regionale identiteiten (Catalaans, Baskisch, Galicisch, Andalusisch) coëxisteren met nationale trots. Geschiedenis, kunst, voedsel, taal = identiteitsankers.
Lange uren, persoonlijke investering, fiesta als verdiende loslating. Augustus-sluiting is heilig.
Meergezinshuishoudens gebruikelijk. Grootouders = kinderopvang, wijsheid, financieel buffer. Loyaliteit > individualisme.
Festivals (ferias, romerías, Semana Santa, La Tomatina) structureren het jaar. Leven is voor disfrutar.
Laag-context: zeg wat je bedoelt. "Nee" betekent nee. Kan onbeleefd voelen aan high-context culturen (Japans, Brits).
Vriendschap = levenslang contract. Verraad is catastrofaal.
Voorbehoud: Stedelijk/plattelands, generatie, klasse, en regionale verschillen overschrijden nationale gemiddelden. Madrid ≠ Cádiz ≠ Barcelona.