Balroomdans omvat tal van dansstijlen, allemaal voor stellen, die eeuwen beslaan. In de 14e eeuw waren sociale dans en volksdans nauwelijks van elkaar te onderscheiden, maar de 16e eeuw en de Renaissance brachten een evolutie in sociale dans die het primair in formele hoven plaatste. Elke volgende tijdperk bracht een nieuwe revolutie in dans, nieuwe stappen, houdingen, stijlen en taboes. Populaire dansen uit uiteenlopende culturen en landen werden wereldwijde trends en fenomeen.
De 16e eeuw bracht het onderscheid tussen sociale dans en volksdans, en de 17e eeuw bracht de menuet, een dans sterk gericht op fatsoen en aristocratische elegantie. Op de menuet volgden de cotillion en quadrille, dansen met vierkantsformaties waar stellen continu van partner wisselen.
Met de vroege 1800-eren kwam de geboorte van de waltz en haar gesloten houding die velen schokte, omdat het de eerste dans was die deze intieme houding over een langere periode aanhield. Dit veroorzaakte schokkende reacties, voornamelijk van godsdiensten leiders van die tijd.
Twee typen waltzen kwamen op: de Franse en Engelse waltz, die langzaam, beleefd en fatsoenlijk was; en de Duitse versie, de Viennese waltz, die bestond uit snelle glijstappen.
Tussen 1910 en 1920 werden Europa en de Verenigde Staten overvallen door de tango uit Argentinië en de eerste echte Amerikaanse balroomdans, de foxtrot, gecreëerd door Harry Fox. De foxtrot is sindsdien verdeeld in vier versies. De eerste was bekend om haar kenmerkende boxstap, en de tweede lijkt op de eerste, maar langzamer. De derde en vierde versies werden beïnvloed door balroomlegende Arthur Murray en bestonden uit de snelle "magic step".
De jazzbeweging van de jaren 20 bracht de Charleston, een vorm van de jitterbug, en 1924 bracht de quickstep, een snellere versie van de foxtrot.
Na de Grote Depressie bereikte balroomdans zijn hoogtepunt in de Verenigde Staten. De vrolijke en acrobatische dans van swing ontstond als resultaat van de muziek van Benny Goodman, die Chicago- en New Orleans-jazz speelde. Naast swing kwamen veel populaire Latijnse dansstijlen, zoals de Cubaanse rumba met haar scherpe heup-, schouder- en borstbewegingen, en de Braziliaanse samba, die een borstelende stap heeft.
De Cubaanse mambo, een fusie van Amerikaanse jazz en Cubaanse ritme, hit de dansvloeren in 1943. De mambo is bekend om haar gebroken ritme, omdat in elke maat een pauze zit voor de danser om te rusten. De cha-cha, ook uit Cuba, ontstond uit de mambo, maar de pauze die de mambo haar gebroken ritme geeft, wordt vervangen door een snelle, driejarige stap in de cha-cha.
De Amerikaanse jive, populair in de jaren 50, was vergelijkbaar met swing en de jitterbug, maar zachter en getemd, met verwijdering van veel acrobatische bewegingen.
Balroomdans blijft populair, met veel scholen die lessen aanbieden en dansers die nog steeds concurreren in veel van de bovenstaande stijlen. TV-programma's zoals "Dancing With the Stars" en "So You Think You Can Dance", die een verscheidenheid aan balroomdansstijlen tonen, blijven populair. Veel stellen kiezen er ook voor om een formele balroomdans te leren als onderdeel van hun bruiloftsceremonie.