Chopin transformeerde de wals van een balzaal-afleiding tot een concertzaal-kunstvorm. Zijn walzen—geschreven in 3/4-tijd met een sterke eerste telling en een kenmerkende nadruk op telling drie—ademen met een rubato-elegantie die voelt als gesproken poëzie in dans gezet.
De klassieke wals-puls: EEN–twee–DRIE, EEN–twee–DRIE. Chopin benut dit door de tweede telling licht uit te stellen, de derde te rekken, en de melodie over de maatstreep te laten zweven. Tempo's variëren van zacht Andante tot glitterend Vivace.
Chopin's walzen bewijzen dat een driemaatse dans het gewicht van een sonate, de intimiteit van een notturno, en de briljantie van een etude kan dragen. Ze blijven de goudstandaard voor pianowalzen—werken waar het lichaam wil zwaaien en de ziel wil huilen.