In Amy Tan's "Two Kinds" (uit The Joy Luck Club), wordt Jing-mei's moeder geïnspireerd na een jonge Chinees meisje piano te zien spelen in The Ed Sullivan Show—niet door te lezen over "Juilliard Ju" (een veelvoorkomende verkeerde herinnering).
Het meisje was waarschijnlijk een wonderkind-showcase (algemeen op varietyshows toen). Jing-mei's moeder, een immigrant met hoge hoop voor haar dochter's Amerikaanse succes, besluit: piano = prestigie, discipline, assimilatie. Ze ruilt huishoud diensten voor lessen met Mr. Chong, een dove gepensioneerde leraar.
Moeders transferentiële ambitie vs. dochter's weerstand tegen gevormd worden. Het talentenshow-ramp ("Pleading Child") vestigt de kloof. Decennia later speelt Jing-mei "Perfectly Contented"—het compagnon-stuk—realiserend dat ze twee helften van één lied zijn.
Het verhaal gaat niet over piano. Het gaat over immigrant-moederschap als projectie—het kind als vaas voor onvervulde dromen. En de dochter die haar agency herwint door het instrument van onderdrukking.