De korte, gazige, gerimpelde rok bekend als de toetoe is synoniem met ballet, en is al meer dan een eeuw geassocieerd met deze unieke dansvorm. Van kinderballetrecitals tot internationaal gerenommeerde danscompagnies, dragen ballerina's toetoes als een esthetisch aantrekkelijke manier om hun gratie, schoonheid en feminiteit te versterken.
In de vroege dagen van ballet was dans een sociaal tijdverdrijf waarbij dansers hun eigen kleding droegen. Na de Franse heerser Lodewijk XIV de Académie Nationale de Musique et de Danse in 1661 oprichtte, groeiden ballettechnieken in complexiteit, wat gespecialiseerde kleding vereiste. Om niet te veel te onthullen tijdens bewegingen die de rokken van een danser lieten wiebelen, werden leotards bekend als "voorkomende broeken" gebruikt. Aan het einde van de 17e eeuw leidde de voortgezette populariteit van ballet als dansvorm tot veranderingen in de gebruikte kleding. Kortere rokken en de uitvinding van kousen gaven dansers meer bewegingsvrijheid.
Franse ballerina Marie Taglioni wordt het ontwerp van de toetoe toegeschreven, en droeg het voor het eerst op het podium bij de Opéra National de Paris in een 1832 voorstelling van "La Sylphide." Taglioni ontwierp de toetoe als een manier om haar ingewikkelde voetwerk te tonen tijdens het dansen, wat verborgen was door een lange rok. Volgens een apocryfe legende kreeg de toetoe zijn naam van gewone mensen die naar het ballet keken terwijl ze op de lagere rang van het theater zaten, en het woord "toetoe" gebruikten als een afgeleide van slang voor de billen van een vrouw.
In de loop van de tijd werd de toetoe korter gemaakt als een manier om de benen en het voetwerk van de danser aan het publiek te onthullen. In de jaren 1880 was Italiaanse ballerina Virginia Zucci de eerste die een kortere, zachtere toetoe droeg die net rond de knieën eindigde. Toen, als nu, was het doel van de toetoe esthetisch, om de illusie te presenteren dat de danser op een ethere wolk zweefde, terwijl het publiek een onbelemmerd zicht had op de been- en voetbewegingen van de danser.
Er zijn verschillende typen toetoes. De romantische toetoe lijkt op die geïntroduceerd door Taglioni, een driekwart-lange rok van tulle en vormgegeven als een bel, met een zoom ergens tussen de knie en de enkels. Er zijn twee typen klassieke toetoe, bekend als de bel toetoe en de pannenkoek toetoe. De bel toetoe heeft een belvorm, steekt naar buiten vanaf de heupen, en is korter en stijver dan de romantische toetoe. De pannenkoek toetoe is vergelijkbaar, maar met een platte, pannenkoekvorm in tegenstelling tot een belvorm, en gebruikt typisch een metalen ring om de lagen stijf te houden. De poederpuff toetoe werd ontworpen door Amerikaanse choreograaf George Balanchine, een zachte, korte toetoe die minder lagen net heeft en geen draad.