De praktijk van balletdansers die op hun tenen dansen, begon zich in de late 1700s te ontwikkelen. Op dat moment waren er geen speciale schoenen, en dansers balanceerden op pointe voor enkele seconden in zachte leerslippers.
Marie Taglioni, uit Italië, wordt beschouwd als de eerste danseres die op pointe danste. Taglioni's pointe schoenen waren gemaakt van satijn met harde leere zolen. Uiteindelijk werden haar schoenen aan de zijkanten gestopt om extra steun te bieden, maar de puntjes bleven zacht.
Pointe werk werd grotendeels in Italië ontwikkeld. Italiaanse dansers waren in staat om technisch veeleisende prestaties op pointe te leveren omdat ze dansden in schoenen die sterker en harder waren dan die van andere dansers.
Russische dansers liepen achter hun Italiaanse collega's omdat ze geen toegang hadden tot de nieuwste pointe schoenen.
Vroege pointe schoenen waren gemaakt van satijn, leer, papier en lijm. Huidige pointe schoenen zijn van vergelijkbare materialen geconstrueerd. Er is geen hout betrokken in het proces, wat in tegenspraak is met de populaire overtuiging.
Er zijn veel verschillende makers van pointe schoenen, elk makend schoenen die aan bepaalde dansers appelleren. De vormen en materialen van pointe schoenen zijn vaak geheimen die nauw bewaken worden door hun makers. Het vinden van de ideale schoen is vaak een proces dat dansers jaren kost. Vandaag de dag experimenteren fabrikanten met nieuwe materialen om de levensduur en prestaties van pointe schoenen te verbeteren.