Arts >> Kunst en entertainment >  >> Dans >> Ballet

De geschiedenis van ballet pointe schoenen

  1. Vroeg ballet

    • Ballet ontpopte zich als een erkende dansvorm in Frankrijk tijdens de heerschappij van koning Lodewijk XIV. De koning richtte de Koninklijke Academie van Dans op in 1661, maar liet geen vrouwen toe tot 1681. Vrouwen dansten in schoenen met hakken, een ontwerp dat oorsprong had in de kostuums van hofballetten. In 1726 verving Maria Camargo, optredend met het Parijs Ballet Opera, haar traditionele schoenen door een platte slipper. De schoenen, aan haar enkels gebonden met linten, maakten het haar gemakkelijker om snelle sprongen uit te voeren.

    Overgang naar pointe schoenen

    • In 1795 experimenteerden dansers met dansen op hun tenen met een "vliegende machine" gecreëerd door Charles Didelot. Verbonden met draden, werden dansers op hun tenen getild en in de lucht gedragen. Marie Taglioni was de eerste danseres die de eer kreeg voor het dansen op pointe zonder draden. Uitvoerend in "La Sylphide" in 1832, droeg Taglioni satijnslippers met tenen versterkt met stopsteken. Naarmate balletbewegingen meer atletisch en technisch uitdagend werden, begonnen vrouwen hun schoenen verder te modificeren om veeleisend pointe-werk te kunnen uitvoeren. De evolutie van de pointe schoen ontwerp volgt nauwkeurig de vooruitgang van de ballettechniek.

    Ontwikkeling van ontwerp

    • In de 1800s droegen Italiaanse dansers schoenen met een zol en doosje gemaakt van lagen stof. Toekomstige ontwerpen werden versterkt met karton, krantenpapier en bloemlijm. Vroeg in de 20e eeuw werd de schoen gewijzigd in Rusland waar ballerina Anna Pavlova's invloed een ontwerp creëerde dat de standaard werd voor pointe schoen constructie. De schoen had extra stof met een teen die stijver en minder gepunt was. Andere ontwerpen gebruikten een wateroplosbare lijm die bijdroeg aan het lichte gewicht van de schoen, maar makkelijk ontbond. Dichtere lijmen en doosjes van plastic of rubber-gebaseerde materialen werden later gebruikt om de schoenen duurzamer te maken.

    Kenmerken

    • De drie belangrijkste elementen van een pointe schoen zijn het doosje, de schacht en de zol. Het doosje, of box, bevindt zich aan de voorkant van de schoen. De harde schaal is gemaakt van jute verstevigd door lijm. Het doosje ondersteunt de tenen van de danser terwijl het platte einde de danser een vlak oppervlak biedt voor balanceren. De schacht is het meest starre deel van de schoen. Gelegen binnenin de schoen, beschermt het de boog van de voet. De schacht kan ook gemaakt zijn van jute verhard door lijm, leer, plastic of karton. De zol, aan de buitenkant van de onderkant van de schoen, is gemaakt van een dun stuk leer. Het is bevestigd aan het stof van de schoen wat doorgaans roze satijn is. Andere kenmerken zijn linten, trekkoord, naden, vamp en vouwen. Hoewel pointe schoen constructie geëvolueerd is, is er weinig verandering in de basismaterialen.

    Schoenfabrikanten

    • De juiste pasvorm van pointe schoenen is altijd extreem belangrijk geweest. Dansers kiezen een fabrikant op basis van de beschikbaarheid van een schoen die niet alleen de schoonheid van hun bewegingen versterkt, maar hun voeten beschermt en blessures vermindert. Pavlova droeg schoenen gemaakt door Salvatore Capezio, een schoenmaker uit Italië die in de late 1880s in New York pointe schoenen begon te maken. Taglioni's schoenen werden gemaakt door Jannssen van Parijs. Andere fabrikanten zijn Gamba, Bloch, Gaynor Minden, Leos en Freed of London. Door dansers een wijd aanbod van voorraad en custom-made schoenen te bieden, blijven fabrikanten hun ontwerpen aanpassen aan de eisen die ballettechniek en choreografie aan dansers stellen.

Ballet

Related Categories