De cha-cha is een van de populairste vormen van Latijns dansen in de Verenigde Staten, zo niet de wereld. Het is een snelgetempte dans die veel instructeurs gemakkelijker vinden voor beginners dan andere Latijnse dansen, zoals salsa. Hoewel de dans veel variaties in stappen heeft, wordt het vandaag de dag primair gedanst zoals het was toen het in de jaren '50 in Havanna, Cuba, geïntroduceerd werd.
Cha-cha (oorspronkelijk aangeduid als de cha-cha-cha) heeft haar wortels in de Latijnse dans, mambo en de Cubaanse rumba. Het evolueerde in Havanna, Cuba, in de late jaren '40 toen Cubaanse bands Amerikaanse toeristen vermaakten in de hotelresorts en casino's van de stad. De bands infuseerden Cubaanse rumba klanken met Amerikaanse jazz elementen, creërend de mambo. Het nummer werd gedanst met een driedubbele heupbeweging, die evolueerde tot een driedubbele stap met drie snelle gewichtsverlageringen gevolgd door twee langzamere stappen. Pierre Lavelle, een Britse dansleraar, was de eerste bekende persoon die de cha-cha in een studio lesgaf. De cha-cha werd de populairste Latijns-Amerikaanse dans in de Verenigde Staten tijdens dit decennium en nog vele volgende.
Voeten blijven dicht bij de vloer tijdens het uitvoeren van de cha-cha, zoals in veel Latijnse dansen. Er is veel heup- en bekkenbeweging, en het bovenlichaam volgt de richting van het onderste. De teen maakt eerst contact met de vloer, de hiel komt laatst neer. Wanneer de voet van de vloer tilft, tillft de hiel eerst zodat de teen, of bal van de voet, nog even in contact blijft met de vloer. Er zijn stappen waar alleen de bal van de voet de vloer raakt. Vandaag de dag wordt de cha-cha gedanst op 120 beats per minuut, met de stappen op de beat. Er is sterke heup- en weinig torso beweging.
Er zijn verschillende theorieën over waar de naam van de cha-cha vandaan komt. De oorspronkelijke naam van de cha-cha, cha-cha-cha, zou kunnen zijn afgeleid van de Cubaanse dans, guaracha, een snelgetempte, vrolijke dans, die populair was in Europa op dat moment. Het kan ook de snelle ritme van de handtekening driedubbele stap van de dans weerspiegelen. Cha-cha verwijst ook naar een plant met zaadpods. De pods worden gebruikt om schudders te maken genaamd maracas, of cha-chas. Cubaanse muzikanten gebruiken ze vaak als een soort metronoom.
In de Amerikaanse versie van de cha-cha, wordt heupbeweging bereikt door afwisselend de knieën te buigen en te strekken. Het is belangrijk om te noteren dat in professionele balroom cha-cha, het been waarop de danser zijn/haar gewicht zet, altijd gestrekt moet blijven. Het tegenovergestelde been buigt maar strekt zich net voordat het het lichaamsgewicht weer ontvangt. Ook in balroom cha-cha is de begeleidende muziek vaak opgedaan en statisch. Cubaanse cha-cha muziek is langzamer en wordt als meer sensueel ervaren. Ondanks deze grote verschillen, wordt cha-cha nog steeds primair gedanst in de oorspronkelijke stijl geïntroduceerd in jaren '50 Cuba.
In Walter Laird's 'Technique of Latin Dancing' besteedt de gerenommeerde balroom danser een heel hoofdstuk aan de ontleding van cha-cha. Hier wijst hij erop dat er veel variaties in stappen zijn. Bijvoorbeeld, het koppel kan rondom draaien, plaatsen wisselend. In dit geval vindt de heupbeweging die normaal op de vierde beat plaatsvindt, niet plaats. Andere variaties in stijl, zoals de sweetheart of follow-my-leader variaties, worden in detail beschreven. Laird breekt zelfs af hoe een afsluitende draai uitgevoerd moet worden. Dit boek wordt vandaag nog gebruikt als supplement voor het leren van cha-cha.