Dans is fundamenteel niet-verbale communicatie. Het gebruikt beweging, gebaar, ritme en ruimtelijke patronen om emotie, narratief en culturele betekenis over te brengen – zonder gesproken of geschreven taal. Hoewel choreografen taal kunnen gebruiken om dansen te creëren of te leren, en titels/programmanotaties optredens kunnen begeleiden, functioneert de kunstvorm zelf door het lichaam, niet door woorden.