Het stuk lost zich niet op met de cheque die wordt geïncasseerd, maar met Walter Lee's morele solvabiliteit.
Nadat Willy Harris het geld voor de liquorwinkel ($6.500) steelt, zakt Walter tot de diepte. Hij belt Lindner terug, schijnbaar om de uitkoop te accepteren – de ultieme capitulatie. Maar in de klimactische scène, met zijn gezin als getuige, kan hij de minstrelshow die Lindner verwacht, niet uitvoeren. Hij spreekt over zijn vaders arbeid, zijn zoons toekomst, en het recht om de aarde te bewonen. "We hebben besloten in ons huis te gaan wonen omdat mijn vader – mijn vader – het verdiend heeft."
De Youngers verhuisen naar Clybourne Park. De vijandigheid wacht. Maar het eindbeeld is geen vrees – het is gezinsolidariteit. Mama met plant in de hand. De overwinning is niet financieel (ze zijn armer); het is existenceel. Ze kozen zelfrespect boven uitkoop. In de burgerrechten-crucie, was dat de enige overwinning die telde.