De "Franse Nouvelle Vague" was de naam gegeven aan filmmakers die in Frankrijk werkten tijdens de jaren '50 en '60. Het was nooit een formele beweging, maar de term werd door critici gebruikt bij het schrijven over films die toen gemaakt werden door wat vandaag "indie filmmakers" zouden worden genoemd. Nouvelle Vague filmmakers werden geïnspireerd door Italiaans neorealisme uit de jaren '40. Ze werkten ook in reactie op de glamour van Hollywood films uit de jaren '30 en '40.
Film was duur om te kopen en te ontwikkelen. Veel van de esthetiek van Nouvelle Vague films kwam door de noodzaak om films zo goedkoop mogelijk te maken. Franse Nouvelle Vague filmmakers draaiden hun films vaak met oude, 16mm, zwart-wit nieuws-camera's. De camera's waren handgehouden en stelden de filmmakers in staat ze gemakkelijker te bewegen. Omdat lampen net zo groot een kostenpost waren als film, filmden Nouvelle Vague filmmakers buiten in natuurlijk licht om de huurkosten van lampen te verminderen. Vaak werden non-acteurs naast professionele acteurs gebruikt.
Klassieke Franse literatuur en films waren hooglijk gestructureerd met strikte narratieve stijlen. De films van de Nouvelle Vague braken met die traditie. Hoewel de meeste films een narratieve verhaalvolvolgde, was er geen poging om een band tussen het hoofdpersonage en het publiek te creëren, zoals in een traditionele avonturenfilm. Nouvelle Vague verhalen waren geneigd om existentiële thema's te omarmen in plaats van een traditioneel verhaal te vertellen. Hun centrale personages bevonden zich vaker in realistische situaties dan in fantasyscenario's.
Veel narratieve stijlen uit de Franse Nouvelle Vague zijn gemeengoed geworden in commerciële filmproductie vandaag, maar ze waren verrassend en innovatief toen ze voor het eerst gebruikt werden. Nouvelle Vague camera's braken als eerste de "regel van 180", wat betekent dat ze de eerste waren die helemaal om een personage of object cirkelden. Personages stappen uit het verhaal om het publiek te adresseren – een andere innovatie van de Franse Nouvelle Vague. Vaak werden scènes geïmproviseerd in plaats van gescript. Acteurs interactieerden soms met gewone mensen op straat en de scènes werden in de film verwerkt. De technieken waren een reactie op Hollywood-films waarin alles gecontroleerd, gestaged en perfect verlicht was.
Italiaans neorealisme ging naar de straat om de harde omstandigheden van na-Tweede Wereldoorlog Italië te tonen. Franse Nouvelle Vague filmmakers werden geïnspireerd door dit soort vertellen en werkten om maatschappelijke thema's in hun verhalen te verwerken. Ze kozen ervoor om verhalen te vertellen die de donkere en minder schone kanten van de samenleving en de mensheid toonden. Er waren bijna nooit helden of schurken in de Franse Nouvelle Vague, behalve het concept van de sociale strata zelf.