Oud-Egyptische teksten vermelden vuur eten, hoewel het geassocieerd wordt met Renaissance en Polynesische culturen. Vandaag nog praktijk op feesten, kermissen, zijshows door ervaren artiesten. Vuur eten is meestal één van meerdere trucs in een show. Meeste vuur eters dragen geen bescherming – ze vertrouwen op vaardigheid en kennis van de vlam.
De kern: het aangebrande uiteinde van een fakkel in de mond nemen voor korte tijd en weer verwijderen terwijl hij nog brandt. Vuur eters blussen de fakkel zelfs met hun mond. Veiligheid: ze uitademen tijdens het inbrengen van de fakkel – vlammen worden van hun vel afgeduwd. Ze gebruiken een speciale houding om brandwonden te voorkomen.
Niet een vuur-eten truc, maar centraal in de show. De vuureter is danser en fakkelkunstenaar tegelijk: twirlt en zwaait met brandende fakkel, vaak op trommelritme. Vereist planning, coördinatie, balans, oefening met onbevakte fakkels. 's Nachts creëert het unieke patronen in de lucht. Bouwt spanning tussen trucs en houdt publiek bezig.
Geavanceerde truc: een bal of kolom vuur uit de mond creëren – als een draak. Brandstof in mond houden, uitblazen, ontbranden met fakkel. Gevaarlijk: ernstige brandwonden gezicht/armen bij fouten.
Vuur eters drukken brandende fakkel tegen hun huid (soms langdurig) zonder brandwonden. De fakkel wordt effectief gedoofd aan één kant. Beweeg de fakkel over de huid, niet te lang op één plek. Fout = zware brandwonden.
Belangrijk deel van de show. Methodes: