In Julius Caesar Act 2, Scène 1 verzamelen de samenzweerders. Cassius stelt voor dat ze een eed van geheimhouding en vastberadenheid afleggen. Brutus weigert.
No, not an oath. If not the face of men,
The sufferance of our souls, the time's abuse—
If these be motives weak, break off betimes,
And every man hence to his idle bed.
So let high-sighted honour range
Till each man drop by lottery.
Brutus argumenteert dat edelmoedige motieven geen eed nodig hebben. Een eed impliceert wantrouwen; het suggereert dat de samenzwering's rechtvaardiging niet van zichzelf spreekt. Hij vreest dat een eed later als bewijs tegen hen gebruikt kan worden—of erger, oneerlijke mannen aan een oneerlijke daad binden.
Dit moment definieert Brutus: idealistisch, stijf principes, politiek naief. Hij waardeert de zuiverheid van de daad boven de veiligheid. Het is een fatale gebrek—zijn weigering de samenzweerders te binden laat twijfel toe (zoals Ligarius) en laat geen mechanisme om loyaliteit af te dwingen. De samenzwering's morele hooggrond wordt haar tactische zwakte.