In de klassieke Indiase Nyāya filosofie wordt onkunde (mithyājñāna) — cognitie die niet overeenkomt met de realiteit — ingedeeld in twee hoofdtypes:
Definitie: Een geestestoestand die oscilleert tussen twee of meer contradictorische mogelijkheden over hetzelfde object, door onvoldoende bewijs.
Definitie: Iets cogniseren als wat het niet is — het onwerkelijke voor werkelijk nemen, of één ding voor een ander.
| Aspect | Twijfel (Saṃśaya) | Misverstand (Viparyaya) |
|---|---|---|
| Cognitieve toestand | Oscillatie tussen alternatieven | Vaste maar foutieve overtuiging |
| Oorzaak | Onvoldoende/vervormd bewijs | Defecte zintuigen, omstandigheden, of vooroordelen |
| Voorbeeld | "Is dat rook of stof?" | "Dat is een slang" (het is een touw) |
| Remedie | Nader onderzoek | Juiste perceptie (pratyakṣa) of inferentie |
Beide worden beschouwd als apramā (niet-geldige kennis) omdat ze erin falen het object te begrijpen zoals het werkelijk is.