Initieel is Ismene terughoudend en angstig, dringt Antigone aan om Creon's verbod op begraven Polyneices te gehoorzamen. Ze benadrukt gevaar en potentiële dood. Naarmate Antigone vastberaden blijft, worstelt Ismene tussen zusterplicht en zelfbehoud. Ze houdt van Antigone en bewondert haar moed, maar weigert uiteindelijk mee te doen, aanvoelend oneerlijke risico. Haar aarzeling komt door voorzichtigheid en zorg, niet gebrek aan toewijding.