In de Vierde Stasimon van Antigone vergelijkt de Koor de heldin met een nachtegaal die haar verloren Itylus betreurmt – een mytische parallel die Antigone's verzet tillt tot het rijk van eeuwige smart.
Procne, getransformeerd in een nachtegaal, rouwt om haar zoon Itylus, gedood door haar zus Philomela. De parallel met Antigone is veelvlakkig:
De nachtegaalbeeld transformeert Antigone's persoonlijke verzet in een mytisch, eeuwig archetype. Haar verzet wordt niet slechts politiek maar kosmisch – een lied van smart dat weigert gestild te worden, echoend door de eeuwen heen als getuigenis van de kracht van geweten over tirannie.