Een soliloquy geeft het publiek direct, ongemiddelde toegang tot de binnenste gedachten van een personage – maar het toont niet hoe andere personages die spreker perceperen. Het publiek hoort de zelfvoorstelling van het personage: zijn vreezen, verlangen, rationalisaties, zelfbedrog. Wat verborgen blijft, is het externe gezicht – hoe de woorden en daden van het personage landen op hen om hem heen. Deze kloof tussen zelfkennis en sociale perceptie is waar dramatische spanning vaak woont.