In Henry Wadsworth Longfellows gedicht "The Tide Rises, the Tide Falls" (vaak foutief toegeschreven aan O. Henry) creëert de herhaling van de getijgencyclus een gevoel van monotonie, routine en onvermijdelijkheid. De voorspelbare, cyclische aard van de getijden spiegelt levens onvermijdelijke patronen buiten menselijke controle. De toon is een van resignatie en acceptatie, erkennend tijds onveranderlijke kracht en de natuurlijke werelds onverschilligheid.