Vaak beschouwd als niet meer dan een Mongoolse barréchorder, bewijzen de Stooges' overleden gitarist, Ron Asheton, een van rocks meest vindingrijke en creatieve wezens te zijn. Van de elementaire protopunk van de Stooges' eerste album, tot de dichtgerokte jazzachtige weiden van hun opvolger, "Funhouse", legde Asheton enkele van rocks machtigste riffs neer. Zelfs een overstap naar basgitaar tijdens de Stooges' finale fase kemde de rauwe energie die de rest van Asheton's muzikale carrière typisch was. Vandaag zijn punkgitaarstijlen ondenkbaar zonder hem.
Bouw een sterk ritmisch en melodisch framework rond 3-vinger barréchords. Om ze te maken, houd je wijsvinger over de relevante bund. Voeg je middel- en ringvinger toe op de aangrenzende snaren, en vorm de juiste akkoordvorm. Dit laat de pink vrij om een nonaakkoord te maken, als het nummer dat vereist.
Buik drones en open snaren uit om een groter geluid te krijgen. Als referentie, luister naar "No Fun" van de Stooges' zelfbetitelde 1969-debuutalbum, waarin het nummer opgebouwd is rond een simpele akkoordstructuur gespeeld vanaf een lage E-snaar-drone. Asheton gebruikte een soortgelijke truc op "TV Eye", van "Funhouse" (1970). Deze keer is de ringerende A-snaar een integraal deel van het nummer. Simpel maar subtiel, dergelijke kleine trucs stonden de Stooges toe hun inherente beperkingen als gitaar-, bas- en drumband te overwinnen.
Koppel een 50-watt Marshall versterkerhead – als preamplifier – en run het door een dubbele of drievoudige Marshall stack om de vereiste ingewanden-rattelende klank te krijgen. Zoals Asheton vaak herinnerde, adopteerde hij deze setup na te beseffen dat zijn initiële versterkerkeuze – de Vox Super Beatle – de vuurkracht miste om door de vaak modderige akoestiek te snijden die 1960s-locaties typerde.
Maak vervorming en volume een essentieel deel van je muzikaal arsenaal. Aangezien de Stooges niet initieel op virtuositeit steunden om hun punt te maken, was de tegenovergestelde route gaan – simpel, maar luid spelen – de enige andere logische route. De mantralijke riffs die "1969" of "No Fun" definieerden, boden ook een geschikt decor voor Iggy Pop om zijn eigen array van vocale en lyrische improvisaties uit te breiden die een kenmerkend handelsmerk van de "Funhouse"-era Stooges werden.
Weerstand de verleidings om elk sonisch vierkante inch te vullen. Zelfs een casuele herziening van Asheton's werk – van de Stooges tot zijn latere bands, zoals Dark Carnival – toont dat eenvoud en teruggetrokkenheid de kenmerken van zijn stijl zijn. Een goed voorbeeld is "We Will Fall", het droneerende 10-minutenepos van het eerste album. In plaats van het nummer te peperen met uitgebreide solo's, beperkt Asheton zich tot subtiele wah-wah-schaduwingen die hij achter Pop's vocale zinnen speelt. Voor extra schaduwing, gebruik Cry Baby pedals of een Ibanez Tube Screamer.
Blijf alert op de tonale mogelijkheden van verschillende gitaars. Aanvankelijk speelde Asheton Fender Telecasters, hetzelfde model dat in de Yardbirds gebruikt werd door een van zijn hoofhelden, Jeff Beck. Na de Telecaster's toon te zuiver te vinden, flirteerde Asheton met diverse Gibson-modellen – zoals de Flying V die hij op het eerste Stooges-album gebruikte – voordat hij de Stratocaster aannam. Later in zijn leven endorsede Asheton Reverend gitaars, samenwerkend met het bedrijf om een signaturemodel te ontwikkelen.
Houd de groove in gedachten, altijd, iets wat Asheton leerde van zijn wortels als basspeler in tienercoverbands als de Chosen Few. Deze benadering bleek cruciaal voor Asheton's basspel-dagen op veel live bands van de "Raw Power" (1973) albumera, waar hij het instrument behandelde als nog een ritmegitaar – maar simpele, dryvende lijnen bouwde die niet afnamen van het nummer zelf.
Blijf bij Fender medium gitaarpiekjes om de juiste balans van definitie en gevoel voor ritme- en leadwerk te krijgen. Asheton kwam tot die conclusie na te beslissen dat Fender zware piekjes te stijf waren, terwijl hun dunne broers niet genoeg gevoel booden om zijn doelen te dienen.