Akkoordvoortgangen vereisen van nature dat ze een toonart benadrukken en vestigen. Een akkoordvoortgang die geen toonart vestigt, is geen akkoordvoortgang maar een akkoordopvolging. Dit onderscheid is belangrijk omdat het het identificeren van de toonart van een echte akkoordvoortgang heel gemakkelijk maakt. Een akkoordvoortgang zal een identificeerbare tonica hebben die of moduleert naar een nieuwe toonart of terugkeert naar de tonica. De tonica is simpelweg het akkoord gebouwd op de eerste schaaltrap van een toonart.
Zoek naar een toonteken. Als er een toonteken is, dan hoef je alleen nog te bepalen of de voortgang in groot of klein is. Als je niet weet hoe je een toonteken identificeert, tel gewoon het aantal molen of kruizen en gebruik dan een kwintencirkeltabel om de twee mogelijke toonarten te identificeren.
Identificeer de kwaliteit van het eerste akkoord. Als het eerste akkoord in de voortgang groot is, dan is de toonteken een grote toonteken. Als het akkoord klein is, dan is de voortgang in klein. Kleine akkoorden bestaan uit een kleine derde tussen de grondtoon en de 3de, en grote akkoorden hebben een grote 3de tussen de grondtoon en de derde.
Analyseer de rest van de akkoorden in de voortgang. Als er diverse toonverhogingen/verlagingen zijn behalve de 7de van de schaaltrap in klein, dan heb je te maken met een akkoordmodulatie of een akkoordopvolging. Als een van beide het geval is, dan kun je alleen de toonart van het begin van de voortgang bepalen.