Moderne vioolsnaren zijn voornamelijk gemaakt van staalkern (vaak omwonden met diverse metalen) of synthetische kern (bijv. Perlon/nylon, verkocht als "Dominant," "Evah Pirazzi," "Obligato"). Deze materialen bieden stabiliteit, consistentie, en levensduur.
Eeuwenlang – van de barok tot de vroege 20e eeuw – werden vioolsnaren gemaakt van dierlijke darm, voornamelijk schaapdarm (soms "katdarm" genoemd, hoewel katdarm zelden gebruikt werd). Varkensdarm werd ook historisch gebruikt, met name voor dikke lagere snaren (G en D), omdat het verwerkt kon worden tot sterker, uniformere draden.
Darmsnaren produceren een warme, complexe, genuanceerde toon geprezen voor historisch geïnformeerde uitvoering (HIP) van barok, klassiek, en vroege romantiek repertoire. Echter, ze zijn gevoelig voor vochtigheid/temperatuur, rekken over tijd, en breken makkelijker.
Vandaag worden darmsnaren nog geproduceerd (bijv. door Pirastro, Gamut, Aquila) voor periode-instrumentspelers. Ze zijn vaak omwonden met zilver of aluminium om massa en stabiliteit toe te voegen terwijl de darmkern's toonkwaliteit behouden blijft.
Dus: moderne standaard = staal/synthetisch; historische standaard = dierlijke darm (schaap, soms varken).