Geen historisch bewijs duidt erop dat Josquin des Prez (ca. 1450–1521), de torenhoge figuur van Renaissance-polyfonie, enig muzikaal instrument bespeelde. Zijn gedocumenteerde rollen waren componist, zanger, en koorleider – posities gecentreerd volledig op de menselijke stem en het vak van schrijven voor vocale ensembles.
In de 15e en 16e eeuw was de professionele muzikant's primaire training vocationeel. Kapelkooren – de hoofdinstellingen voor sacrale muziek – vereisten zangers die complexe notatie konden lezen, in ensemble konden mengen, en de ingewikkelde contrapunt konden uitvoeren die de tijd definieerde. Instrumentale bekwaamheid, hoewel zeker aanwezig onder stadswachten en hofmuzikanten, was geen gedocumenteerde verwachting voor componisten van Josquin's status.
Josquin's genie lag in zijn vocale en compositionele meesterlijkheid. Hij begreep de mogelijkheden en expressieve potentie van de menselijke stem intiem – haar bereik, tessituur, ademvereisten, en timbrale nuancen. Deze kennis stelde hem in staat om muziek te schrijven die idiomatisch voelt voor zangers, met lijnen die natuurlijk ademen en harmonieën die stralen in vocale uitvoering.
Contemporaine verslagen loven zijn vaardigheid als zanger en zijn leiderschap van kooren, niet instrumentale virtuoositeit. Zijn nalatenschap berust op missen, motetten, en chansons die de polyphone techniek revolutioneerden – werken bedacht voor stemmen, door een componist wiens instrument het ensemble zelf was.