Stemming (psychologie): Een alomtegenwoordige, volgehouden emotionele toon – minder intense dan emotie, langer durend, vaak objectloos (geen specifieke trigger). Voorbeelden: melancholie, irritabiliteit, opgetogenheid, angst, kalmte. Beïnvloed door neurobiologie (neurotransmitters, circadiane ritme), slaap, voeding, hormonen, levensomstandigheden, cognitie.
Stemming (literatuur/kunst): De emotionele sfeer die een werk oproept bij het publiek – gecreëerd door dicatie, beeldvorming, setting, ritme, toon. Een gedicht's stemming kan elegisch, griezelig, dreigend, rustig zijn. Verscheid van toon (auteurs houding t.o.v. onderwerp).
Stemming is het weer van de psyche – soms stormachtig, soms helder, altijd veranderend.