"Polyamorous" (van Saturate, 2002) begint met een doordringende, hoog gepichte schreeuw van Benjamin Burnley—direct, onbegeleid, en schokkend. Het zet de toon voor een track die wisselt tussen melodische kwetsbaarheid en vol-gas agressie.
Andere nummers met prominente schreeuwen ("Natural Life," "Home," "The Diary of Jane" brug), maar "Polyamorous" is de enige die opent met een.