"Landslide" is een van de meest gecoverde nummers in de moderne geschiedenis, maar zijn oorsprong is uniek: het werd geschreven door Stevie Nicks en oorspronkelijk opgenomen door Fleetwood Mac voor hun zelfbetitelde album uit 1975 (vaak The White Album genoemd).
Nicks schreef het nummer in 1973 tijdens een bezoek aan Aspen, Colorado. Op dat moment worstelden ze en Lindsey Buckingham als duo (Buckingham Nicks), twijfelend of ze muziek zouden blijven najagen of terug naar school gingen. De tekst – "Can I handle the seasons of my life?" – weerspiegelt dat zeer reële kruispunt. De "landslide" is de angst dat alles instort; de "mirror in the sky" is het moment van helderheid.
Bijna drie decennia later namen The Dixie Chicks (nu The Chicks) een adembenemende versie op voor hun album Home uit 2002. Hun arrangement – gedreven door Natalie Maines' smachtende lead-zang, Martie Maguire's viool, en Emily Strayer's banjo – hercontextualiseerde het nummer van een soft-rock reflectie tot een bluegrass-gekleurde smeekbede. Het sloeg als een bom, bereikte #1 op de Adult Contemporary-lijst en won de Grammy voor Best Country Performance by a Duo or Group in 2003.
Wat "Landslide" eeuwig maakt is zijn elasticiteit. Het past bij de 20-jarige die de toekomst vreest, de 40-jarige die ouders ziet verouderen, de 60-jarige die met pensioen worstelt. Nicks gaf de wereld een spiegel; Fleetwood Mac lijstte hem in; The Chicks hield hem op in een nieuw licht. Het nummer blijft hetzelfde; de weerspiegeling verandert.