Nee, het is geen satanistisch nummer. Ondanks de titel, de 666 beeldspraak, en de morele paniek die het in de jaren '80 aanwakkerde, is "The Number of the Beast" een waarschuwend verhaal over manipulatie en blinde geloof – niet duivelsdienst.
Steve Harris schreef het na een nachtmerrie getriggerd door het kijken naar Damien: Omen II (1978) en het lezen van Robert Burns' gedicht "Tam o' Shanter." De droom: een figuur die uit een vuur rijst, "666" chanterend. Hij veranderde het in een narratief.
"Wee jij, o aarde en zee
Want de duivel stuurt het beest met woede
Omdat hij weet dat de tijd kort is..."
De verteller getuigt van het beest – hij roept het niet op. Het refrein ("666, the number of the beast") is het beest's proclamatie, niet de zanger's loyaliteit.
Harris en Bruce Dickinson hebben herhaaldelijk verduidelijkt: het nummer waarschuwt tegen charismatische leiders die vrees en geloof misbruiken om volgelingen te controleren. Het "beest" is demagogie – godsdienstig, politiek, of sektier. De laatste vers:
"Niemand gaat mijn ziel wegnemen
Ik leef vrij, ik leef recht..."
Dat is verzet, geen onderwerping.
De PMRC, televangelisten, en Senaat hearings gebruikten dit nummer (en de albumcover kunst) als Exhibit A in de "rock verderft jeugd" kruistocht. Ironie: een nummer over manipulatie werd het gereedschap van manipulators.
Metals relatie met donkere beeldspraak is theatraal, niet theologisch. Maiden's maskot Eddie is een horrorfilmwezen, geen godheid. "The Number of the Beast" is een spookverhaal met moreel – verteld op 180 BPM.