De hoogte van een noot is hoe hoog of laag hij klinkt ten opzichte van andere noten. Meeste muzikale composities bestaan uit een reeks noten, en elke noot kan beschreven worden als hoger of lager dan de voorgaande en volgende noot.
In de muziek worden tonen aangeduid met letters van A tot G, waar A de laagste toon is en G de hoogste. Deze letters zijn de nootnamen. Westerse musici in de Europese traditie stelden standaarden vast door een referentietoon toe te kennen aan A (specifieke frequentie) en de afstanden tussen tonen in stappen te definiëren. De A boven middel-C is gedefinieerd als 440 Hertz. Hertz meet trillingen per seconde. B is een stap hoger dan A.
Noten kunnen gevolgd worden door een symbool dat aangeeft of de noot kruis (scherp) of mol (plat) is. Kruizen en molen liggen tussen hele noten, zoals A-kruis, een halve stap hoger dan A en een halve stap lager dan B. In notatie is een kruisnoot hoger in toonhoogte dan de voorgaande noot (bijv. A-kruis boven A). Is de noot lager dan de voorgaande, is het een mol (bijv. A-mol onder B).
De symbolen op het notenbalk heten noten. Noten zijn georganiseerd naar toonhoogte. Lagere noten staan onderaan, hogere noten bovenaan. Een symbool geeft aan of de noot kruis of mol is.
Een octaaf is verdeeld in 12 noten, van A tot G-kruis. Instrumenten als gitaar en piano laten musici noten over meer dan één octaaf spelen. Een standaard piano heeft zeven octaven, 88 toetsen, 12 toetsen per octaaf. Wanneer een octaaf eindigt en een nieuwe begint, herhaalt u de noten, beginnend met A. De laagste toon op een standaard piano is A0 (de "0" duidt de octaaf aan). A1 is een hele octaaf hoger dan A0 en heeft een hogere toonhoogte.