De jaren 1950 zagen het opkomen van enkele spannende muziekgenres die artiesten in de daaropvolgende decennia beïnvloedden. Veel van deze muzikale stijlen hadden hun wortels in de Afro-Amerikaanse cultuur, combineren elementen van traditionele genres zoals rhythm and blues met nieuwe ideeën. Andere muzikale stijlen populair in de jaren 1950 waren het resultaat van de evolutie van langdurige stijlen zoals folkmuziek.
Rock & roll was een van de definerende muzikale stijlen van de jaren 1950, beïnvloedend artiesten zo uiteenlopend als de Rolling Stones en Bob Dylan in latere decennia. Rock & roll had duidelijke wortels in een reeks muziekgenres, van blues tot swing, en evolueerde gedurende de jaren 1940 en '50. Gangbare instrumenten waren gitaars, elektrische bas en drums. Cruciaal voor de klassieke rock & roll-sound was een bluesritme op gitaar, ondersteund door de beat van een drum. Naast het beïnvloeden van muziek, had de populariteit van rock & roll een diepgaand effect op de jeugdcultuur, dansstijlen en entertainment zoals films in de jaren 1950.
Rockabilly fuseerde rock & roll met hillbilly – een vorm van countrymuziek – en voegde elementen toe geleend van genres zoals rhythm and blues en swing. De eerste rockabilly-groep was wellicht de Maddox Brothers die hillbilly met elan speelden en bekend waren om hun slap bas-techniek. De stijl ontwikkelde zich, dankzij de invloed van muzikanten die zouden samenkomen en mixen in gospel en klanken uit boogie woogie jams, wat een veelzijdige hybride muziek creëerde.
Historisch gezien was bluegrass een stijl bergmuziek die eeuwenlang werd beoefend door Britse immigranten naar de VS en nam over het algemeen de vorm van onbegeleide vocale muziek. Het genre duikte op in de jaren 1950 na jaren in isolatie en artiesten voegden meer instrumenten toe zoals vioolen, gitaars en banjo's in de bluegrass-sound. Net als in sommige jazzzmuziek, had de bluegrass-stijl vaak muzikanten die rollen wisselden tijdens een nummer, met uitvoerders die om de beurt de melodie en begeleiding speelden. Bluegrass-artiesten die in de jaren 1950 faam verwierven, waren Jimmy Martin en Bill Monroe.
Doo-Wop was vernoemd naar het geluid dat gemeinhartig door zijn artiesten gemaakt werd, passend aangezien de doo-wop-stijl sterk steunde op de krachtige vocals van zijn uitvoerders. Vaak waren deze vocals onbegeleid en lag de nadruk op de tekens en harmonieën geconstrueerd door meerdere zangers. Populaire doo-wop-artiesten in de jaren 1950 waren The Drifters, The Platters en Frankie Lymon and the Teenagers.
Een vorm van eredienstmuziek die oorsprong vond in de kerken van Afro-Amerikanen, gospel groeide tot immense populariteit tijdens de jaren 1940 en 1950. Tournee-artiesten waren talloos en veel kerken organiseerden gospel-optredens in hun gemeenschappen met zowel hele koorzangers als soloïsten betrokken. Artiesten als Mahalia Jackson en Ward Singer maakten bestseller-opnames. Talrijke subgenres bestonden en bloeien voort, inclusief black gospel en contemporary gospel.