Na de Tweede Wereldoorlog was de hele wereld veranderd. Veel artiesten gebruikten muziek als uitlaatklep om de frustratie geassocieerd met de oorlog te ventilen of als ontvluchting van de gruwelijke wreedheid. Veel verschillende muziektypen begonnen na de Tweede Wereldoorlog, terwijl andere uitgebreid werden om een volledig nieuwe muzikale textuur in de tweede helft van de 20e eeuw te creëren.
Voor het eerst werden elektronische instrumenten zoals de Hammond en Theremin geïntroduceerd in de naoorlogse periode. Deze instrumenten waren eerst gemodelleerd naar traditionele westerse klanken, zoals die van het pijporgel, maar ontwikkelden uiteindelijk hun eigen monofone en polyfone timbres. De eerste analoge synthesizer werd in de vroege jaren 50 uitgebracht, wat een artiest controle gaf over zijn muziek. Deze elektronische instrumenten werden gebruikt om ambient soundscapes te creëren met noten die complex op elkaar gelaagd waren.
De modernistische beweging probeerde de gruweldagen van de Tweede Wereldoorlog te verwerken door conventies uit hun artistieke stijl te halen als manier om de oude orde te daag. Een populaire vorm was 12-toonmuziek, gepopulariseerd door Iannis Xenakis en Stravinsky. Deze muziek gebruikte alle noten in een muzikale schaal, in plaats van de traditionele westerse schaal die maar een paar gebruikte. Het resultaat was complexe muziek die op vele manieren geïnformeerd was door wiskundige vergelijkingen.
Jazzzag een grote verandering in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Grote bands, of bands met 10 of meer muzikanten en instrumenten, waren op de teruggang, en bebop nam hun plaats in. Bebopmuziek gebruikte kleinere groepen, meestal vier of vijf leden, en legde de nadruk op solistische uitvoering. Ze toonden ook meer geavanceerde melodieën met meerdere lagen en gesyncopeerde ritmes, wat de muziek moeilijker te dansen maakte, maar ook complexer van aard.
Een andere vorm van muziek die na de Tweede Wereldoorlog zijn start zag, was Rhythm and Blues. Deze beweging begon toen Afro-Amerikaanse artiesten als Little Richard en Chuck Berry elektrisch aangedreven instrumenten, zoals de nieuwe elektrische gitaar, in traditionele bluesstijl gingen incorporeren. Deze artiesten werden snel bijgestaan door witte artiesten als Elvis Presley en Buddy Holly, die hun stijl namidden en fungeerden als voorloper van rock 'n' rollmuziek.