Definities van muzikale genres zijn vaak vaag, met veel overlap. Hoewel rap historisch via hip hop wortels heeft in rhythm and blues (R&B), had het ook andere invloeden die tot een stilistisch heel ander geluid leidden dan 'echt' R&B.
R&B is een term met vele betekenissen en genres over decennia. Oorspronkelijk (jaren 40) gewoon een nieuwe naam voor 'race music'. Naarmate populaire muziek evolueerde, beschreef het diverse zwarte en stedelijke stijlen. De paraplu R&B kwam ooit early blues, jazz, soul, gospel, early rock 'n' roll (gelend door Elvis), funk en zelfs disco te dekken.
Hip hop is een cultuur (dans, kleding, graffiti) én muziekgenre, ontstaan in de Bronx (NYC) in de jaren 80, met wortels in Jamaicaanse 'yard dances'. Het combineerde soul en funk (bas en beat integraal) met moderne technologie: meerdere platenspelers, 'scratchen' van vinyl, 'samplen' van opnames, beatboxen. De andere hoofdcomponent: rap.
Rappen is een vocale stijl: spreken in plaats van zingen. Een smelt van poëzie (in theorie) met hip hop's technologische componenten. Rap wordt uitgevoerd over een sterke, drijvende beat met matige instrumentatie. Historisch te traceren naar ritmisch vertellen in Afrika, early spoken blues, beatpoëzie jaren 60. Moderne equivalent begon met DJ's die geïmproviseerde gesproken teksten droegen tijdens scratchen/samplen.
Muziekhistorici achten 'echt' R&B beëindigd na de dood van disco in de jaren 80. Rond die tijd ontstond 'contemporary R&B' voor een mix van hip hop en pop (met R&B-invloeden). Omdat genredefinities verschuiven, verwijst 'contemporary R&B' nu meer naar populaire en soul-acts die melodie en zang prefereren (Michael Jackson, Whitney Houston, Mariah Carey, Alicia Keys), en niet meer hip hop/rap, die als eigen urbane genres worden gezien.