Als je je ooit hebt afgevraagd wat de verschillen zijn tussen hip-hop en rap, ben je niet de enige. Dit is een onderwerp voor discussie. Veel mensen geloven dat rap iets is wat je doet en een soort muziek is, terwijl hip-hop een levensstijl is. Aan de andere kant stellen sommige mensen dat hip-hop verschilt van rap doordat hip-hop een specifieke beat heeft. Met andere woorden, het argument is dat alle hip-hop rap is, maar niet alle rap hip-hop is, volgens de BC Music-website.
Hip-hop en rap gaan terug naar de jaren '70. Hip-hop-cultuur omvatte de graffiti, breakdansen en houding van mensen die in de Bronx in New York woonden tijdens de vroege jaren '70, volgens het Yale-New Haven Teachers Institute. Hip-hop verspreidde zich snel over de Verenigde Staten naar stedelijke centra met een grote zwarte bevolking. Graffiti kreeg een stijl en was een aspect van de hip-hop-cultuur. In 1973 linkte een artikel in de “Village Voice” door Richard Goldstein graffiti met rap, omdat ze allebei uit dezelfde culturele omstandigheden ontstonden.
Jamaikaanse muziek beïnvloedde Amerikaanse rapmuziek in de jaren '70. Rappen begon met de Jamaikaanse gewoonte van “toasting,” de praktijk van discjockeys die slogans over muziek zegen, zoals “Work it, work it” of “Move it up.” Het toasting werd uiteindelijk langer, en de toaster spreekt zijn regels in ritme met de muziek.
Om een goede dansbeat in de clubs te krijgen, speelden DJ's de beste 30-seconde “break” sectie van de plaat, wat de drums, bas en ritmegitaar benadrukte. DJ's speelden deze break-sectie herhaaldelijk. Dansers die op de break-muziek dansen, werden bekend als breakdansers. Breakdansen is een gevaarlijke dansstijl die het lichaam tot zijn limieten rekkt, volgens het Yale-New Haven Teachers Institute. Dansers gebruiken bewegingen zoals de “Head Spin,” draaien op hun kop; de “Windmill,” die de schouders als draaipunt gebruikt en de “Floor Lock,” waar dansers zich op één hand steunen terwijl ze hun lichaam omdraaien en hun benen uitschudden. Dansers duiken ook in de lucht en landen op hun handen.
De techniek van scratchen, een plaat achterwaarts en voorwaarts heel snel draaien, veranderde de plaat in een instrument. DJ Grandmaster Flash gebruikte ook een beatbox om een elektronische beat te produceren. Sommige rappers werden menselijke beatboxen, die vergelijkbare geluiden produceerden met hun mond, lippen en keel.
Hip-hop-stijl kleding is kenmerkend, met zijn sneakers en wijdvallende broeken en hemden. Hip-hop-stijl is broeken zo wijd te dragen dat ze tot de heupen hangen. Deze stijl, hoewel aangenomen door de hip-hop-cultuur, komt uit de gevangenisgemeenschap. Gedetineerden dragen geen riemen, dus hun broeken zakken. Als een gedetineerde naar de buurt terugkeerde, hield hij deze specifieke stijl aan.
In 1991, hoewel proportioneel meer zwarte mensen naar rap luisterden, was het primaire rap-publiek wit, volgens een artikel in “The New Republic.” De eerste rap-plaat die een hit werd was “Rapper’s Delight,” door de Sugar Hill Gang. De eerste rapgroep die doorbrak tot een wit publiek was Run-D.M.C. Deze groep kwam niet van de straat maar uit middenklassegezinnen, volgens het Yale-New Haven Teachers Institute.
Rapmuziek had de neiging vrouwen in een negatief licht te schilderen, en rapmuziekproducenten waren terughoudend om vrouwelijke artiesten te contracteren. Dat veranderde met Salt 'N' Pepa. Vrouwen en mannen wilden rap horen vanuit een vrouwelijk perspectief. Queen Latifah trad ongeveer op hetzelfde moment op de scène.