Verschillende decennia na de ontwikkeling in Jamaica blijft ska populair en gevierd in oudere vormen en moderne reïncarnaties. De kenmerkende aspecten van dit genre worden gevormd door compositie-structuren en instrumentatie.
Ska ontwikkelde zich in Jamaica in de jaren vijftig en wordt de voorganger van reggae beschouwd. Ska combineert elementen van Amerikaanse jazz en R&B met diverse Caribische genres, met name calypso.
Typische ska-bandinstrumentatie: jazz/rock-ritmesectie (bas, gitaar, drums, piano), zanger(s) (meestal mannelijk), driehoofdige hoornsectie (trompet, saxofoon, trombone), elektronisch orgel. Compositiegebruik is meestal dicht: alle muzikanten spelen de meeste tijd.
Liedvormen in ska zijn repetitief en gebaseerd op traditionele Westerse/Amerikaanse couplet-refrein-overgangen, ingeleid en onderbroken door prominente hoornsectie-features. Wisselende tempo's en breaks markeren secties en instrumentale solo's, vooral trombone-solo's.
Tempo van ska is doorgaans snel in 4/4 met nadruk op backbeats (tellen 2 en 4), gecreëerd door zware drumslagen. Het accentueren van offbeats (tussen hoofdpulsen) met instrumentale akoordpunctuaties creëert ska's karakteristieke ritmische feel. Nummers favoriseren majore toonsoorten en harmonieën, vergelijkbaar met jazz en blues.
De karakter van ska's klank is energiserend en emotioneel opgedane dansmuziek. Vocale en blaasinstrumentenlijnen bewegen snel met uitgebreide passages in unisono of octaven. De zang blijft doorgaans binnen een beperkt stemregister; punchy en percussief met een hoge dichtheid snelle woorden.