Contemporaine mime – voortgekomen uit de kunst van de Parijzer acrobaat Jean-Gaspard Baptiste Deburau (1811) en de oude Grieken vóór hem – is een uitvoerende kunst die de fysieke vaardigheden van balans en beweging gebruikt voor artistiek verhalen vertellen. Wat mime onderscheidt van acteren in een toneelstuk, is dat mime-acteurs niet spreken. Mime-artiesten worden gekenmerkt door hun verfijnde, klonken-witte gezichtsmake-up, vaak met een enkele zwarte traan, en zwarte kostuums in de stijl van Charlie Chaplin.
Deze overkoepelende pantomimetype verwijst naar een uitvoering zonder vooraf vastgelegde structuur. Er is geen gedefinieerd plot en geen enkele personage in deze stijl. Het doel is om emoties te wekken of de toeschouwer te laten nadenken.
Letterlijke mime vertelt een verhaal. Meestal is het vooraf gescript in het hoofd van de uitvoerder of opgeschreven voor de optreding. Hoewel het altijd deel uitmaakt van een mime-optreding om emoties te wekken, heeft deze vorm ten minste één personage en een plot met een begin, midden en einde.
Deze stijl van mime omvat zowel gescriptte als spontane secties. Omdat mime een uitvoerende kunst is, net als film- of toneelacteren, omvat het comedy, romantiek, drama, mystery en elk ander genre van filmische of toneelkunst.
Pantomime is voor het eerst vastgelegd als een kunstvorm genaamd "hypotheses" in het oude Griekenland. De acteurs droegen maskers en voerden verhalen uit het alledaagse leven voor publiek dat soms duizenden sterk was. Romeinse en Griekse pantomimes integreerden ook dans in hun optredens.
In de 1700er jaren was mime onderdeel van zogenaamde "entertainments", korte optredens voor of na een hoofproductie, zoals een toneelstuk of concert. Aangeduid als "panto", combineerde het Italiaanse straatacrobatiek met muziek en slapstick. Deze stijl lag zeer sterkt op karaktersontwikkeling en verhalen vertellen.
De identiteit van stille pantomime als specifieke kunstvorm wordt toegeschreven aan Deburau, die melodrama en regie in de mime-prestatie bracht. In 1923 opende een andere Fransman, Jacques Copeau, een theaterkunstschool waar hij mime gebruikte om actervaardigheden te verbeteren. Vroegere Franse mime was gekenmerkt door een zekere grimheid, en ontwikkelde zich later tot bewegingstheater waar emotie van alle typen belangrijk is en het plot minder.
Opgericht in 1952 door Paul J. Curtis, is Amerikaanse mime het tegenovergestelde van Franse mime: het gaat meer om toneelschrijven als voorbereiding op de optreding; karaktersontwikkeling is Paramount en melodrama ondergeschikt. Curtis bracht ook de dans, die in Franse mime weinig rol speelde, terug in de Amerikaanse kunstvorm.