Klassiek Griekse Theater: Geen Gordijnen, Alleen Verbeelding
Nee. Klassiek Griekse theater (5e–4e eeuw v.Chr.) gebruikte geen gordijnen, grote gordijnen of enig voorhuis-gordijnmechanisme. Scenewissels werden aangegeven door:
- Pinax (πίναξ): Een geschilderd houten bord of paneel, soms gedraaid of vervangen, een nieuwe setting afbeelden (paleis, grot, landschap).
- Eccyclema (ἐκκύκλημα): Een op wielen platform uit de skene (scènegebouw) gerold om interieurtableaus te onthullen (bijv. een moord nasleep).
- Mechane (μηχανή): Een kraan om "godden" te dalen (deus ex machina).
- Koorodes en acteur uitgangen/ingangen: Structureerden het stuk in episodes zonder visuele masking.
De prosceniumboog en gordijn zijn Renaissance-innovaties (16e–17e eeuw). Griekse kijkers keken continu in openluchttheaters; "scenewissels" waren conventies van verbeelding, geen mechanica.