De “pit” (of yard) was het goedkoopste gedeelte van het Globe Theater, kostte één penny voor staande plaatsen. Het werd voornamelijk bezet door de lagere klassen:
Deze “groundlings” stonden de hele voorstelling (2–3 uur), blootgesteld aan de elementen, vaak etend, drinkend en luid reagerend. Ze waren het luidste, meest interactieve deel van het publiek – Shakespeare schreef klownscènes en frivole grappen deels voor hen.
In contras, de bedekte galerijen (twee tot drie pennies) en de herenloges (zes penningen of meer) huisvesten welvarende kooplieden, gentry en aristocraten. De penny-toegang maakte theater toegankelijk voor een brede doorsnede van de Londense samenleving – een sleutelfactor in zijn culturele centraliteit.