Van alle theater-elementen die een verhaal helpen vertellen, is verlichtingsontwerp misschien wel het meest ondergewaardeerde; de invloed op onze willing suspension of disbelief is soms zo subtil dat het onopgemerkt blijft. Toch is verlichtingsontwerp cruciaal in het bepalen van de stemming in een scène of muzikaal nummer, en zelfs van de hele productie. Het lichtontwerp van Brian MacDevitt voor de 2005-heropvoering van de musical Sweet Charity hielp niet alleen de wereld definiëren waarin de heldin, een ongelukkige in de liefde taxi-dancer genaamd Charity, leeft, maar ook de wereld die ze zich wenscht.
Sweet Charity maakte in 1966 zijn originele debuut op Broadway met choreografie van Bob Fosse en decor- en lichtontwerp van Robert Randolph. Omdat de musical in New York City in de jaren 60 speelt, koos MacDevitt voor een overvloed aan heldere oranje, paars en rood, geïnspireerd door Scott Pask's "swinging 60's" decorontwerp, evenals de kleurpalletten van artiesten die toen New York's kunstscene domineerden: Mark Rothko, en pop-artisten Andy Warhol en Roy Lichtenstein. Tijdens het nummer If My Friends Could See Me Now leek een Rothko-geïnspireerd, volledig rood schilderij in brand te staan door een slim gebruik van lichteffecten.
Act 1's eerste grote nummer, Big Spender, speelt zich af in de Fandango-danszaal waar Charity werkt. MacDevitt gebruikte eerst "backlighting" (verlichting van achteren) om een aureola van sordiditeit te creëren rond de dansers toen ze het podium betraden. Naarmate het nummer opbouwde, schakelde hij over naar richtingsgebonden bundels oranje en rood licht. Zodra de dansers naar de voorgrond bewogen, gebruikte hij "uplight" (licht gericht naar boven naar de gezichten) om hun sordide danszaal-persona's te benadrukken.
Voor het nummer The Rich Man's Frug in Club Pompeii, de exclusieve nachtclub waar Charity Italiaanse ster Vittorio Vidal ontmoet, wilde MacDevitt een zachter lichteffect. Hij liet licht "kaatsen" tegen een reflecterend oppervlak met wash lights en een kleureneffectenwiel om het podium letterlijk in licht te douchen. Voornamelijk spot luminaires (volgtspots) op de bewegende lichtinstallatie werden gebruikt om de artiesten te verlichten.
MacDevitts lichtontwerp is onderdeel van wat Sweet Charity minder doet lijken op femme-fatale-voertuigen als Cabaret en Chicago, en meer op "een fabel" over Charity's onvermijdelijke optimisme en geloof in de liefde, hoe vaak deze haar ook teleurstelt.
Feit: De 2005-heropvoering met Christina Applegate in de hooftrol won de Tony Award voor Beste Heropvoering van een Musical. MacDevitts verlichting was een cruciale factor in de visuele identiteit van de productie.