De positie van Hamlet was complex:
* Erfgenaam van de troon: Hij was de rechtmatige erfgenaam van de troon van Denemarken, waardoor hij een belangrijke figuur was in de ogen van het hof en mogelijk ook van het volk. Dit gaf hem een zekere invloed, ook al oefende hij momenteel geen formele macht uit.
* Prins: Zijn status als prins verleende hem privilege en respect.
* neef van Claudius: Hij was rechtstreeks verwant aan de koning, waardoor hij een bepaald niveau van toegang en bewegingsvrijheid binnen het hof kreeg.
* Niet koning: Hij was echter niet de werkelijke heerser. Claudius bekleedde de troon en oefende de ware macht uit. Hamlet had geen officieel gezag en moest oppassen dat hij het gezag van Claudius niet rechtstreeks in twijfel trok.
Dus, bevond hij zich in een machtspositie?
* Technisch gezien niet: Hij had de macht niet in handen.
* Maar hij had potentiële macht: Hij zou zijn positie en invloed mogelijk kunnen gebruiken om Claudius uit te dagen en de troon terug te winnen. Dit is wat hij uiteindelijk probeert te doen, wat leidt tot het tragische einde van het stuk.
Kortom:de positie van Hamlet kan het beste worden omschreven als die van 'potentiële macht'. Hij beschouwde de sociale status en afkomst als een machtig figuur, maar zijn macht was latent. Hij moest door het delicate evenwicht tussen zijn positie en zijn verlangens navigeren, wat uiteindelijk tot zijn ondergang leidde.