Samenvatting: Een onbenoemde narrator observeert kinderen spelen in een Indiase slum. Hun spellen zijn niet zorgeloos; ze namaken overleving – speelgoed maken van schroot, volwassen worstelingen naspelen. Ondanks armoede stralen ze lach, veerkracht en verbeelding. De narrator wordt geraakt door hun vitaliteit midst ellende.
Eenvoudig, evocatief proza. Empathisch maar onsentimenteel. Bonds handtekening: natuur/menselijkheid geobserveerd met stille compassie.
Een micro-portret van Indiase stedelijke armoede dat de kinderlijke geest universaliseert. Vaak geleerd in Indiase scholen.