In Alan Parker's 1976 musical gangsterkomedie Bugsy Malone—uitgevoerd volledig door kinderen—is Doodle een onvergetelijke vaste waarde in Fat Sam's ploeg. Hij heeft niet het flair van Bugsy of het gezag van Fat Sam, maar hij belichaamt de essentiële energie van de volgeling.
Doodle fungeert als het "volgeling"-archetype, in contrast met Bugsy's onafhankelijkheid en Fat Sam's leiderschap. Hij vertegenwoordigt onkritische loyaliteit aan autoriteit, zelfs wanneer die autoriteit een kind is in een overgrote pak. In ensemblenummers als "Bad Guys" en "Fat Sam's Grand Slam" levert hij de kinetische ruggengraat van de koor.
De film's centrale concept—slagroom "splurge guns" in plaats van kogels—betekent dat Doodle's "criminele operaties" volledig speels zijn. Zijn doodgezinde toewijding aan de bende's onzinnige missies is de satirische kern: het gangstergenre ontdaan van gevolgen, wat overblijft is alleen het ritueel van loyaliteit.