De komedie in Romeo and Juliet is niet decoratieve verlichting; het is structureel draagwerk. Het verdiept de tragedie door contrast, karakterisering en ironische voortekening. Het stuk is een tragedie met komische elementen, geen tragicomédie — de komedie dient de tragedie, het concurreert er niet mee.
Mercutio's Queen Mab-spraak (1.4), de bawdy Nurse, Peter's analfabetengrappen — ze doorbreken spanning. Maar ze definiëren ook: Mercutio's ontroerende verbeelding, de aardse pragmatische Nurse, de klassekluft tussen dienaren en liefhebbers.
De ruzie van de Capulet-dienaren (1.1) opent het stuk in lage komedie. "Koolendragers" vs. "sterverkoren liefhebbers" — sociale strata botsen. De dienaren spreken proza; de liefhebbers spreken vers. De komedie kaart de sociale geografie.
De Nurse domineert haar scènes — woordrijk, fysiek, pragmatisch. Ze subverteert het passieve vrouwelijke archetype. Julia's eigen scherpte (3.2, 3.5) overstijgt conventies. Komedie wordt een ruimte voor vrouwelijke agency.
Mercutio's doodsgrappen ("Ask for me tomorrow, and you shall find me a grave man," 3.1) worden letterlijk. Zijn "plague o' both houses" vervulling vindt. Het lachen ontwortelt in vrees.
Komische scènes versnellen (1.1–1.4) en verdwijnen na Mercutio's dood (3.1). De uitsterving van komedie is het moment dat de tragedie vastzit. We hebben gelachen met deze mensen; dat maakt hun dood pijnlijker.