In de eindscene van Romeo en Julia weigert Prins Escalus de dode liefhebbers of de hittige jeugd als schuldlammen te gebruiken. Hij keert het mes naar binnen:
"I am the cause of all their woe /
My unskill'd government and party rage /
Which, better rul'd, would have preserv'd these two."
Hij veroordelt zijn eigen mislukte leiderschap – zijn onvermogen de vrede te handhaven, zijn partijdige toorn – als de ware auteur van de tragedie. Door verantwoordelijkheid te aanvaarden, breekt hij de cyclus van wraak. Zijn oordeel is niet executie, maar waarheid: de staat faalde zijn kinderen. Het is het enige moment van volwassen accountability in het stuk, en het koopt Veronas vrede ten koste van zijn eigen geweten.