De confrontatie tussen David en Goliat is een van de meest iconische confrontaties in het menselijke vertellen – een verhaal van geloof, moed, en de overwinning van de onderschatte. Vastgelegd in 1 Samuel 17 van de Hebreeuwse Bijbel/Oude Testament, heeft het zich geweigerd door kunst, literatuur, en metafoor voor drie millennia.
De Filistijnse en Israëliete legers stonden elkaar overkomend in de Vallei van Ela. Veertig dagen trad Goliat twee keer per dag naar voren, spotterend de Israëlieten om een kampioen te sturen voor enkelgevecht. Vrees verlammde Saul's leger – totdat David aankwam met voorzieningen voor zijn oudere broers.
Theologisch illustreert het verhaal geloof boven macht – God redt door de zwakke om de sterke te verwarren. Historisch markeert het de kanteling van Saul's mislukte koningschap naar David's opkomst. Cultureel werd het het archetype van de underdog overwinning, aangeroepen in sport, zakendoen, en politiek wanneer een kleinere kracht een reus ten val brengt.
Of gelezen als geschiedenis, theologie, of mythe, het verhaal's kern blijft: een jongen, een slijngoor, een steen, en een overtuiging dat de strijd aan de Heer toebehoort.