1. Het bespotten van de "tragische geschiedenis" :De clowns zijn zich duidelijk bewust van de sombere gebeurtenissen die zich in het stuk afspelen, met name de dood van Hamlet. Ze maken grappen over de dood en begrafenisrituelen, waarbij ze de taal van de tragedie gebruiken om een duister komisch effect te creëren. Deze spot benadrukt de absurditeit van de dood, wat suggereert dat zelfs als er sprake is van diep verdriet, het leven doorgaat en mensen manieren vinden om ermee om te gaan, zelfs met donkere humor.
2. Commentaar geven op de aard van de werkelijkheid :De cynische observaties van de clowns over de wereld ('dit mooie lichaam, de aarde, lijkt mij een onvruchtbaar voorgebergte' en 'de wereld is een heel oost en west, en een heel goede plek om in te leven, als je er maar bij kunt komen') duiden op een desillusie in de complexiteit van het leven. Ze stellen de betekenis en het doel van het bestaan in vraag en verwijzen naar de existentiële angsten die het stuk onderzoekt.
3. Een voorafschaduwing van het einde :Het gesprek van de clowns bevat verwijzingen naar het graven van graven, het vinden van schedels en de onvermijdelijkheid van de dood. Deze voorafschaduwing van Hamlet's eigen begrafenis en de uiteindelijke conclusie van het stuk. Het bereidt het publiek op subtiele wijze voor op de finaliteit van de tragedie.
4. Satire op maatschappelijke normen :Het humoristische gesprek van de clowns over de 'arme kerel' die 'weg is' verwijst naar de kritiek in het stuk op de maatschappelijke hypocrisie en de manier waarop mensen lijden vaak negeren of afwijzen. Ze benadrukken de afstandelijkheid van de bevoorrechte klasse ten opzichte van de realiteit waarmee de minder bedeelden worden geconfronteerd.
5. De toon zetten voor een verandering in het spel :Het luchtige geklets van de clowns vormt een schril contrast met de sombere sfeer van de voorgaande scènes. Hun aanwezigheid introduceert een verschuiving in de toon van het stuk, wat leidt tot een laatste confrontatie tussen Hamlet en Laertes, culminerend in een gevoel van tragische afsluiting.
Samenvattend is het openingsgesprek van de clowns in Act 5, Scene 2 van Hamlet niet alleen maar luchthartig geklets. Het fungeert als een veelzijdig commentaar op de thema's van het stuk:dood, sterfelijkheid, sociale onrechtvaardigheden en de menselijke conditie. Hun humor is donker en ironisch en dient om het publiek zowel te vermaken als te provoceren, en herinnert hen aan de constante aanwezigheid van absurditeit en tragedie in het leven.