Charlie Chaplin's vroege jaren waren alles behalve idyllisch. Geboren in Londen in 1889, onderging hij een jeugd gekenmerkt door zware tegenspoed die later zijn diepe empathie voor de onderdanen voedde en zijn komische genie vormde.
Chaplin hongerde vaak en ervoer dakloosheid toen zijn gezin voortdurend verhuisde, onvindbaar van een stabiele basis.
Zijn vader, een worstelend komiek en zanger, verliet het gezin toen Charlie nog jong was, waardoor zijn moeder alleen voor drie kinderen moest zorgen.
Op zevenjarige leeftijd werd Chaplin gedwongen in music halls te werken onder harde omstandigheden, lid worden van een klompendansgroep om te overleven.
Zijn moeder, Hannah, een getalenteerde zangeres, lijdde aan ernstige psychische problemen en werd uiteindelijk geïnstitutionaliseerd, wat Charlie's gevoel van verlatenheid verergerde.
Hij onderging fysieke en emotionele mishandeling door een stiefvader en een schoolhoofd, ervaringen die blijvende wonden nagoten.
Ondanks deze tegenspoed – of misschien wel dankzij – ontwikkelde Chaplin een diepe, resonerende empathie voor de gemarginaliseerden. Dit perspectief werd de basis van zijn iconische Vagabond-personage en informeerde zijn krachtige pleidooi voor de arbeidersklasse via film.