Dramatische tragedie omvat het oproepen van een gevoel van mededogen bij het publiek en het bieden van een kans om te leren van de fouten van de personages. Griekse retoricus en filosoof Aristoteles traceerde de boog van actie-tragedies en noteerde dat ze het verhaal vertelden van een persoon van hoge aanzien die uit genade viel als gevolg van een persoonlijkheidsdefect. William Shakespeare verfijnde tragische stukken tot een vijf-delig dramatische vorm.
De toneelschrijver toont in de tragedie het hoofdpersonage als iemand met positie, rijkdom en meestal gezag, maar ook met ten minste één diepe flaw. Dit maakt de val van de hoogte duidelijk en helpt het publiek de moreel van de tragedie te relateren aan hun eigen leven, zelfs wanneer het personage een koninklijke figuur is. De expositie presenteert het hoofdpersonage als een succesvol persoon dat een leven van voorrechten leidt. Het publiek ziet ook de initiële plotontwikkeling die het hoofdpersonage een positie laat aannemen of een plicht aanvaarden die uiteindelijk leidt tot de grote mislukking.
De middeleeuwse tragedie gebruikt het wiel van het lot bediend door Dame Fortune, voorgesteld in kunst als een vrouw die geblinddoekt staat bij een rad van fortuin. De actie van de tragedie traceert de val door de draai van het wiel. De mensen aan de top van het wiel verdienden macht, faam en fortuin simpelweg door er te komen door de draai van het wiel. Fortuin keerde echter snel als het wiel dezelfde persoon naar de bodem van het wiel verhuisde. In Shakespeare's "Hamlet" wordt Hamlets vader gedood en huwt zijn moeder zijn oom, wie Hamlet verdacht betrokken te zijn bij de dood van zijn vader. Deze complicatie stelt een trigger in om het leven van de personages te verstoren.
Tragedies tonen het hoofdpersonage een schokkende keerkring van het lot meemaken als gevolg van de complicatie of conflict gecreëerd door Dame Fortune en haar wiel van het lot. Het centrale karakterdefect komt tijdens deze stadia van tragische actie naar voren. Shakespeare's Macbeth en zijn vrouw willen macht zo graag dat ze doden om de kroon te nemen.
Het catastrofe-stadium van de tragedie-actie ontstaat wanneer de personages proberen om te gaan met de keerkring van het lot. De Bard's Romeo ontvangt niet het bericht van Julia's plan om de dood te simuleren. Hij arriveert om haar lijkkelijk lichaam te zien en het publiek, op de hoogte van het plan, observeert Romeo zichzelf doden. Julia ontwaakt om zijn dode lichaam te zien en steekt zichzelf. Crisis verergeren met catastrofe als de actie opstijgt tot tragische proporties.
De erkenning of catharsis beëindigt de tragedie. De toneelschrijver laat het publiek met een les achter terwijl de overgebleven personages de tragische helds val uit genade herzien. De les die op het podium verteld wordt, versterkt de tragische aard van het verlies en de gebeurtenissen die leidden tot de ramp. Het publiek observeert hoe Romeo en Julia's ouders leren dat hun haat niet zo belangrijk was als het leven van hun kinderen.