Een tragedie is een vorm van theaterdrama die voor het eerst werd geïntroduceerd in het oude Griekenland. De polaire tegenhanger van de komedie, een tragedie zou het publiek moeten doen bevreesd en ontroerd voelen voor de protagonist. Een toeschouwer die een tragedie bekijkt, moet een gevoel van emotionele catharsis ervaren, alsof hij of zij dezelfde ervaringen doormaakt als de personages op het toneel.
Voor de Grieken was drama bedoeld om voor een publiek te worden uitgevoerd en was het duidelijk verdeeld in twee verschillende categorieën: komedie of tragedie, die beide een tamelijk rigide structuur volgden. In de oorspronkelijke vorm is tragedie een vorm van dramatische uitvoering die een specifieke set literaire regels volgt. De vroegste voorbeelden van tragedies zijn stukken zoals "Agamemnon" en "Medea." Tragedies handelden meestal over een edel of belangrijk individu, zoals een koning. Zoals de naam impliceert, heeft een tragedie nooit een gelukkig einde.
De oude Griekse filosoof Aristoteles was de eerste die tragedie definieerde, die hij beschreef als "een handeling die ernstig, compleet en van een bepaalde omvang is." Aristoteles merkte verder op dat een tragedie "incidenten moet bevatten die medelijden en vrees oproepen," wat zou leiden tot een emotionele catharsis voor het publiek. Aristoteles schetste zes sleutelkenmerken die in een tragedie aanwezig moeten zijn: plot, personages, dictio, gedachte, spectacle en melodie, het laatste met verwijzing naar de Griekse koor die onderdeel was van elk oud-Grieks drama. In Aristoteles' definitie van tragedie moet de held een in wezen goed, fatsoenlijk persoon zijn die een tragische fout bezit die hem ertoe brengt een handeling te plegen die uiteindelijk leidt tot zijn ondergang.
In de 19e eeuw stelde de Duitse filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel zijn eigen theorie over tragedie voor. Hegels visie verschilt aanzienlijk van die van Aristoteles, aangezien Hegel tragedie zag als een strijd tussen twee tegenovergestelde krachten, waarbij het tragische drama ontstaat uit de daaropvolgende botsing. Volgens Hegel ontstaat tragedie wanneer deze tegenovergestelde krachten ervoor zorgen dat de ene kant instort. Een voorbeeld van Hegeliaanse tragedie is te zien in de gebeurtenissen rond bokser Muhammad Ali, die gedwongen werd om in het leger te dienen, maar weigerde in Vietnam te vechten. Zijn diepgewortelde godsdienstige overtuigingen lieten hem niet toe een ander opzettelijk te doden, terwijl zijn verplichtingen als Amerikaans burger juist dat van hem verlangden. Ali werd veroordeeld tot vijf jaar gevangenis voor ontduiking van de dienstplicht en kreeg een schorsing van boks.
De wraaktragedie ontstond in het oude Griekenland, werd populair in het Renaissance-Londen en blijft een vaste waarde in de 21e-eeuwse film en televisie. In een wraaktragedie wordt een held onrecht aangedaan, maar kan gerechtigheid alleen garanderen door de zaak in eigen handen te nemen. Een populair modern voorbeeld is de film "Death Wish" uit 1974, waarin de vrouw van een architect wordt vermoor, maar de daders vrijkomen door een juridische formaliteit. Als gevolg hiervan wordt hij een vigilante die de moordenaars en andere criminelen opspoort.